Skarbówka w roli bohatera

Al Capone to symbol mafii i gangów czasów prohibicji. Jego nazwisko stało się synonimem bezprawia czasów prohibicji oraz bezkarności osób trudniących się działalnością przestępczą w Ameryce lat 20. i 30. Przez wiele lat nieosiągalny dla policji w końcu wpadł za unikanie podatków.

Jak jednak dokładnie doszło do tego, że skarbówka wsadziła do więzienia największą sławę półświatka? Gdzie Wielki Al Capone popełnił błąd?

Od chłopca na posyłki aż po szczyt świata przestępczego

Czarujący Al

Al Capone był gangsterem włoskiego pochodzenia, urodzonym w 1899 roku w wielodzietnej rodzinie emigrantów z Neapolu (rodzina liczyła dziewięcioro dzieci). Jego rodzice osiedlili się w Brooklynie jeszcze zanim Al się urodził. Rodzice Capone’a wykonywali proste prace – ojciec był fryzjerem, matka szwaczką.

Działalność przestępcza wciągnęła Ala po tym jak wyleciał ze szkoły podstawowej w szóstej klasie za atak na nauczyciela. Należał do pomniejszych nowojorskich gangów, zanim wstąpił do gangu Frankiego Yale’a zaczynając od drobnych prac. Musiał niebawem uciekać do Chicago po tym jak wszedł w zatarg z ludźmi irlandzkiego gangu White Hand. Był już wtedy żonaty i miał syna. Posiadał też już przydomek „Scarface” („Człowiek z blizną” – od szramy na twarzy, którą zyskał podczas jednej z bójek w klubie Yale’a).

W Chicago trafił Capone pod skrzydła Johnny’ego Torrio, który uczynił go swoją prawą ręką. Torrio zbudował największą potęgę przestępczą w tym mieście. Po tym jednak jak stał się celem zamachu zrezygnował z interesu i uciekł do Włoch. Biznes został przekazany w ręce Ala Capone.

W Stanach Zjednoczonych czasów Capone’a panowała prohibicja. To na niej Capone zbudował swoje imperium. Znaczną część przychodów dla niego stanowił przemyt spirytusu, piwa oraz wytwarzanie trunków. Te branże stanowić miały fundament gospodarczej potęgi gangu. Poza nimi posiadał również działające bardziej legalnie interesy – farbiarnie, pralnie. Duże dochody przynosiły haracze. Po masakrze Dnia Św. Walentego – przypisywanej gangowi Capone’a – musiał jednak wynieść się z Chicago.

Unikanie sprawiedliwości

Al Capone znalazł się na celowniku organów ścigania przez cały okres swojej przestępczej działalności, jednak jego zamknięcie okazało się bardzo trudne. Wezwany do sądu już w 1929 roku starał się odwlec proces podając przez prawników, że 12 marca nie jest w stanie stawić się na rozprawie ze względu na zły stan zdrowia. Nie było to prawdą, gdyż w tym czasie widziany był w dobrym zdrowiu na wyścigach konnych w Miami. Po złożeniu zeznań w marcu został ukarany za obrazę sądu, jednak 5 000 dolarów załatwiło sprawę i został tym razem zwolniony.

Kolejna próba zamknięcia Capone’a była bardziej udana. W maju tego samego roku w Filadelfii został skazany wraz ze swoim ochroniarzem na rok więzienia za posiadanie broni. Al Capone po dziewięciu miesiącach został zwolniony za dobre sprawowanie.

W lutym 1931 roku Al Capone trafił do aresztu. W tym czasie trwało dochodzenie, które miało pozbawić go wolności na dłuższy czas.

Ściganiem Al Capone’a zajmować się mieli tak zwani „Nietykalni” – grupa jedenastu agentów, nieprzekupnych pod wodzą Elliota Nessa. Jednak do jego zamknięcia przyczyniły się mniej oczywiste elementy z jego przestępczej działalności.

Przestępczą działalnością Capone’a zajął się Departament Skarbu. System działalności gangstera polegał na wykorzystywaniu podstawionych ludzi. Chociaż obnosił się z bogactwem, nie skąpił też pieniędzy na działalność charytatywną, to oficjalnie jego dochody były niskie. Przykładowo akt własności domu przepisywał na swoją żonę – Mae Josephine Coughlin.

Ze względu na tę skomplikowaną machinę, śledczy skarbowi zajęli się nie tylko samym Alem ale również jego pomocnikami do których należeli między innymi jego brat Ralph „Bottles” Capone, Jake „Greasy Thumb” Guzik, Frank Nitti .

Wpadka

Dochodzenie, które złamało potęgę Capone’a odnosiło się do zeznań podatkowych z lat 1928 i 1929. Oszacowano, że Capone uniknął zapłacenia podatku od ponad 215 000 $ z zysków z hazardu.

Śledczy Frank Wilson

Węszenie skarbówki rozpoczęto w 1930 roku od przesłuchań Capone’a. Już wtedy było widać, że gangster nie potrafi wytłumaczyć swoich ponadprzeciętnych dochodów i to może stanowić dobry pretekst do zamknięcia. Capone’a złapano ostatecznie głównie dzięki pracy agentów skarbówki – szczególnie Frankowi J. Wilsonowi oraz Elmerowi Irey. Ich zadania polegały na szeroko zakrojonym przeglądzie dokumentów finansowych związanych z działalnością gangu i z nim osób powiązanych.

Jednak nie tylko tutaj się kończyła praca śledcza. Wilson posiadał również swojego agenta, który infiltrował gang Capone’a – był to agent Michael Malone (znany też jako „Tajemniczy Mike”). Informatorów miał również w kręgach Ala. Jednym z nich był Edward O’Hare, którego przekupiono wsparciem syna w Akademii Morskiej.

Skazanie Capone’a było możliwe głównie dzięki zeznaniom świadków takich jak Fred Ries, który zajmował się hazardem w gangu Capone’a, czy też Leslie Shumway’a, który zajmował się księgowością w jednej z filii gangu. Był to jednak jedynie wierzchołek góry lodowej i proces obfitował w zeznania licznych kontrahentów Capone’a.

Dzięki ich opowieściom został odtworzony proces tego w jaki sposób przychody z hazardu były księgowane w banku pod różnymi nazwiskami, by później wrócić do Capone’a i innych bossów jego gangu. Tak wyprane pieniądze, już w postaci gotówki, trafiały do szefów. Capone przychody trzymał u siebie w posiadłości i wykorzystywał do finansowania działań gangu, do przekupstw i innych wydatków.

Al Capone przyznał się do winy. Spodziewał się początkowo, że wyrok będzie zmniejszony z tytułu okazanej skruchy. Po tym jak sędzia James H. Wilkerson odmówił mu taryfy ulgowej – zmienił na powrót swoje zeznania, mówiąc że jest jednak niewinny.

Al Capone został skazany 24 listopada na łącznie jedenaście lat w więzieniu (w tym 10 lat w więzieniu federalnym) oraz karę 50 000 $ + koszty sądowe (7 692,29 $), nie licząc wymogu zwrotu zaległych podatków w łącznej sumie 215 080,48 $ + odsetki. Ława przysięgłych uznała natomiast Capone’a niewinnym w 18 z 23 przedstawionych mu zarzutów.

Al Capone został zwolniony z więzienia, gdy prohibicja dawno się zakończyła. Po odsiedzeniu ponad 7,5 lat oraz spłaceniu wszystkich kar, wyszedł na wolność w bardzo złym stanie zdrowia w listopadzie 1939 roku. Był chory na syfilis. Zaawansowanie stadium dolegliwości nie pozwoliło mu powrócić do życia gangsterskiego. Zmarł w roku 1947 po udarze mózgu i zapaleniu płuc.

Bibliografia:

Chicagoohs.org, Al Capone, http://www.chicagohs.org/history/capone/cpn3a.html

Federal Bureau of Investigation, Famous Cases & Criminals – Al Capone, http://www.fbi.gov/about-us/history/famous-cases/al-capone

My Al Capone Museum, Al Capone’s tax trial and downfall, http://www.myalcaponemuseum.com/id146.htm

The Crime Library, Al Capone: Chicago’s Most Infamous Mob Boss, http://www.trutv.com/library/crime/gangsters_outlaws/mob_bosses/capone/index_1.html

Udostępnij: