Co zrobił Łazarz po tym jak został wskrzeszony? Obrał kierunek na Cypr

To był kolejny dzień wycieńczającej wędrówki. Palące słońce tylko pogłębiało uczucie wyczerpania, głodu i pragnienia. Przebył już daleką drogę, bo zaszedł z Palestyny na tereny dzisiejszego Cypru. Wędrowiec z oddali dostrzegł zieloną oazę. – Czy to prawda, czy tylko moje wyobrażenie? – spytał sam siebie. Decyzja mogła być jedna – trzeba to sprawdzić.

Faktycznie, na miejscu zastał kwitnącą winnicę. Poprosił napotkaną właścicielkę o garść owoców, aby choć trochę oszukać swój żołądek. Nie miał jednak czym zapłacić, dlatego pazerna kobieta odmówiła mu wymigując się historyjką o braku urodzaju. Wędrowiec przejrzał jej kłamstwo i korzystając z układów ze Stwórcą sprawił, że od tego momentu winnica zmieniła się w słone jezioro. Trzeba było nie odmawiać…

Tak wedle tradycyjnych przekazów wygląda historia Słonego Jeziora, które można znaleźć w okolicach dzisiejszej Larnaki (Cypr). Kto był rzeczonym wędrowcem? Łazarz, który zaszedł tu po najsłynniejszym w dziejach wskrzeszeniu.

O jego powstaniu z martwych słyszeliśmy nie raz. Co działo się z Łazarzem po tym jak miał dostać wyjątkową okazję od losu i wyszedł z grobu?

Słone Jezioro w Larnace. Flamingi są wdzięczne Łazarzowi

Należy zacząć od wyjaśnienia tego, że Łazarz – niezależnie, czy zdarzenie to miało faktycznie miejsce – według przekazu Biblii miał zostać wskrzeszonym cztery dni po swojej śmieci, ale nie zmartwychwstał. Jaka jest różnica? Religioznawcy utrzymują, że wskrzeszenie to powrót do świata żywych, który jednak nie wiąże się z nieśmiertelnością. Łazarz umarł po raz drugi – tym razem na dobre. Zmartwychwstanie (jak w przypadku wiary w powstanie z grobu przez Jezusa) oznacza życie wieczne, choć nie zawsze w materialnej, namacalnej formie.

Nic dziwnego, że otrzymując taki dar, Łazarz zabrał się za krzewienie religii związanej ze swoim wybawcą. Szybko został jednak wyrzucony z Palestyny i musiał udać się w długą podróż, która skończyła się w Kition – terenie dzisiejszej cypryjskiej Larnaki.

Fama o Łazarzu dość szybko rozeszła się po jego nowym miejscu zamieszkania. Od razu znaleziono mu odpowiednie zajęcie. Łazarz został biskupem Kition, ponoć nawet pierwszym. Do 381 roku to lud decydował o tym, kto będzie pełnił tę funkcję. Czy był lepszy kandydat niż człowiek wskrzeszony bezpośrednio przez Jezusa?

Na swoim „stołku” wytrwał 30 lat, które minęły mu na nawracaniu pogan i rozwijaniu chrześcijaństwa. Cypryjska legenda głosi, że symbole władzy biskupiej na Cypr dostarczyła mu osoba raczej nie kojarząca się z usługami kurierskimi – Matka Boska.

Grób w Cerkwi św. Łazarza w Larnace

Gdy umarł drugi raz, został pochowany na Cyprze. Nie miał już takiego szczęścia co kiedyś i nie został ożywiony po raz drugi. Na miejscu jego pochówku postawiono kościół pod jego wezwaniem. Jego grób odszukano w 890 roku i oznaczono go trafnym napisem „Łazarz, przyjaciel Jezusa Chrystusa”.

Wkrótce jego szczątki stały się podmiotem targów i przeprowadzek. Cesarz Leon VI zabrał je do Konstantynopola, później trafiły do katedry w Marsylii. Cypryjczycy dobrą nowinę usłyszeli w latach 70. XX wieku, gdy podczas renowacji kościoła (obecnie cerkwi) odnaleziono szczątki ludzkie w sarkofagu niedaleko głównego ołtarza. Uznano, że to relikwie Łazarza.

Jeszcze do niedawna w Larnace obchodzono przed Wielkanocą święto upamiętniające wskrzeszenie najsłynniejszego z biskupów. Przybrany w wiosenne kwiaty młody chłopak udawał zmarłego. Ożywał po przeczytaniu biblijnej przypowieści o wskrzeszeniu Łazarza. Cudowne zdarzenie rokrocznie cieszyły tłumy widzów, które z radości obsypywały bohatera kolejną porcją kwiatów.

Co z taką drugą szansą zrobiłbyś Ty, drogi czytelniku Polimatów?

Bibliografia:

  • Misztal Mariusz, Historia Cypru, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Pedagogicznego, Kraków 2013.
  • Chmiel Jacek, Trudne miejsca w Biblii, Wydawnictwo Petrus, Kraków 2009.
  • Walter Christopher, Lazarus a bishop, „Revue des études byzantines”, vol. 27, (1969).
  • Podmore Simon, Lazarus and the Sickness Unto Death: An Allegory of Despair, „Religion & The Arts”, vol. 15, no. 4, (wrzesień 2011).
Udostępnij: